???? ????

شمال ایران از مرز جنوبی دریای خزر و رشته کوه های البرز تشکیل شده است.

شامل استان های گیلان، مازندران و گلستان ایران (پادشاهی باستان هیرکانی، منطقه قرون وسطایی طبرستان) می شود. استان‌های اصلی گیلان و مازندران پوشیده از جنگل‌های انبوه، کوه‌های پوشیده از برف و سواحل دریای چشم‌گیر هستند.

شهرهای بزرگ رشت، گرگان، ساری، بابل، آمل، قائم شهر، گنبدکاووس، انزلی و لاهیجان هستند. شمال ایران دارای روستاهای متعددی است، به ویژه ماسوله که مورد توجه مسافران است.

شمال ایران در دوران پهلوی، به‌ویژه در میان گردشگران خارجی، یک نقطه مرسوم بود. مکانی مجلل بود که انواع امکانات تفریحی مدرن و همچنین زیرساخت های گردشگری را فراهم می کرد. امروزه بیشتر مورد بازدید گردشگران داخلی است.

زبان مردم شمال
ایران کشوری بسیار متنوع است. «از نظر لهجه‌ای» در شمال ایران و سایر نقاط کشور، زیرزبان‌ها و گویش‌های مختلفی از زبان‌های بومی وجود دارد. از شرق تا غرب پنج زبان اصلی و صدها گویش محلی وجود دارد. اگر با یک ایرانی بومی صحبت کنید «شمال ایران» فقط استان های جنوب دریای خزر هستند که گیلان، مازندران و گلستان هستند، آخرین استان در سال 1376 از استان مازندران جدا شده است. در اینجا نقشه ایران با استان های آن علیرغم نظر ایرانیان به شمال ایران، خراسان در شرق و دو آذربایجان در غرب ایران از نظر جغرافیایی در شمال ایران قرار دارند، بنابراین زبان آنها در این مقاله آورده شده است.

از شمال شرق، خراسان استانی بزرگ است که از شمال تا میانه جنوب ایران کشیده شده و با مرز افغانستان همسایه است. زبان شمال به جنوب این استان به شدت تغییر می کند، در شمال خراسان مردم به «ترکی غز» صحبت می کنند که از شمال به میانه استان می رود، گویش به نوعی عربی که متعلق به یک عراقی قدیمی است تغییر می کند. زبان عربی. این زبان به شدت با زبان فارسی آمیخته شده است که درک آن را برای یک عرب زبان غیر ممکن می سازد. در شمال خراسان نیز چند زبان کردی وجود دارد. زبانهای کنونی خراسان.

از شمال ایران به سمت غرب، استان بعدی گلستان است که تنوع زبانی خاص خود را دارد. گلستان تا سال 1376 جزو استان مازندران بود. زبان‌های اصلی شرق به غرب در این استان ترکمنی، ترکی و سپس مازندرانی است که از قدیمی‌ترین زبان‌های نوشتاری کشور است.

مازندران استان همجوار با زبان مازندرانی در سراسر استان است که بیش از ده‌ها گویش مختلف در مناطق مختلف دارد. مردم بومی مازندران خود را طبری و زبان خود را طبری می نامند. نام تپوری / تبری (که نام زبانی باستانی در جایی در تپوریه سابق بوده است) امروزه در میان جوانان به جای نام مازندرانی ترجیح داده می شود. نخستین اشارات به زبان مازندرانی به نام طبری را در آثار جغرافی دانان اولیه مسلمان می توان یافت. برای نمونه، مقدسی (یا مقیسی، قرن دهم) خاطرنشان می‌کند: «زبان‌های کمیش و گرگان شبیه هم هستند، مانند هادیه و حاکون از ها استفاده می‌کنند و [به گوش] شیرین هستند. مربوط به آنها زبان طبرستان است، جز سرعت آن».

استان بعدی گیلان است، مردم گیلان دارای سه زبان اصلی هستند: گلکی، رودباری و تالشی با برخی از زبان‌های قدیمی دیگر که تنها در منطقه‌ای کوچک در گیلان صحبت می‌شود. در ضلع غربی گیلان مردم به نوعی به زبان گلکی صحبت می کنند که به شدت با ترکی اذری، زبان استان مجاور آمیخته شده است.

بعد از گیلان در شمال غربی ایران، دو استان آذربایجان شرقی و غربی وجود دارد که زبان اصلی آن ترکی آذری است که زبان بومی مردم این استان هاست.

اکثر نسل‌های جوان ایرانی در سراسر کشور قادر به تکلم، خواندن و نوشتن فارسی که یکی از زبان‌های ملی کشور است، هستند و آن را در مدارس می‌آموزند.

شمال ایران از مرز جنوبی دریای خزر و رشته کوه های البرز تشکیل شده است.

شامل استان های گیلان، مازندران و گلستان ایران (پادشاهی باستان هیرکانی، منطقه قرون وسطایی طبرستان) می شود. استان‌های اصلی گیلان و مازندران پوشیده از جنگل‌های انبوه، کوه‌های پوشیده از برف و سواحل دریای چشم‌گیر هستند.

شهرهای بزرگ رشت، گرگان، ساری، بابل، آمل، قائم شهر، گنبدکاووس، انزلی و لاهیجان هستند. شمال ایران دارای روستاهای متعددی است، به ویژه ماسوله که مورد توجه مسافران است.

شمال ایران در دوران پهلوی، به‌ویژه در میان گردشگران خارجی، یک نقطه مرسوم بود. مکانی مجلل بود که انواع امکانات تفریحی مدرن و همچنین زیرساخت های گردشگری را فراهم می کرد. امروزه بیشتر مورد بازدید گردشگران داخلی است.

زبان مردم شمال
ایران کشوری بسیار متنوع است. «از نظر لهجه‌ای» در شمال ایران و سایر نقاط کشور، زیرزبان‌ها و گویش‌های مختلفی از زبان‌های بومی وجود دارد. از شرق تا غرب پنج زبان اصلی و صدها گویش محلی وجود دارد. اگر با یک ایرانی بومی صحبت کنید «شمال ایران» فقط استان های جنوب دریای خزر هستند که گیلان، مازندران و گلستان هستند، آخرین استان در سال 1376 از استان مازندران جدا شده است. در اینجا نقشه ایران با استان های آن علیرغم نظر ایرانیان به شمال ایران، خراسان در شرق و دو آذربایجان در غرب ایران از نظر جغرافیایی در شمال ایران قرار دارند، بنابراین زبان آنها در این مقاله آورده شده است.

از شمال شرق، خراسان استانی بزرگ است که از شمال تا میانه جنوب ایران کشیده شده و با مرز افغانستان همسایه است. زبان شمال به جنوب این استان به شدت تغییر می کند، در شمال خراسان مردم به «ترکی غز» صحبت می کنند که از شمال به میانه استان می رود، گویش به نوعی عربی که متعلق به یک عراقی قدیمی است تغییر می کند. زبان عربی. این زبان به شدت با زبان فارسی آمیخته شده است که درک آن را برای یک عرب زبان غیر ممکن می سازد. در شمال خراسان نیز چند زبان کردی وجود دارد. زبانهای کنونی خراسان.

از شمال ایران به سمت غرب، استان بعدی گلستان است که تنوع زبانی خاص خود را دارد. گلستان تا سال 1376 جزو استان مازندران بود. زبان‌های اصلی شرق به غرب در این استان ترکمنی، ترکی و سپس مازندرانی است که از قدیمی‌ترین زبان‌های نوشتاری کشور است.

مازندران استان همجوار با زبان مازندرانی در سراسر استان است که بیش از ده‌ها گویش مختلف در مناطق مختلف دارد. مردم بومی مازندران خود را طبری و زبان خود را طبری می نامند. نام تپوری / تبری (که نام زبانی باستانی در جایی در تپوریه سابق بوده است) امروزه در میان جوانان به جای نام مازندرانی ترجیح داده می شود. نخستین اشارات به زبان مازندرانی به نام طبری را در آثار جغرافی دانان اولیه مسلمان می توان یافت. برای نمونه، مقدسی (یا مقیسی، قرن دهم) خاطرنشان می‌کند: «زبان‌های کمیش و گرگان شبیه هم هستند، مانند هادیه و حاکون از ها استفاده می‌کنند و [به گوش] شیرین هستند. مربوط به آنها زبان طبرستان است، جز سرعت آن».

استان بعدی گیلان است، مردم گیلان دارای سه زبان اصلی هستند: گلکی، رودباری و تالشی با برخی از زبان‌های قدیمی دیگر که تنها در منطقه‌ای کوچک در گیلان صحبت می‌شود. در ضلع غربی گیلان مردم به نوعی به زبان گلکی صحبت می کنند که به شدت با ترکی اذری، زبان استان مجاور آمیخته شده است.

بعد از گیلان در شمال غربی ایران، دو استان آذربایجان شرقی و غربی وجود دارد که زبان اصلی آن ترکی آذری است که زبان بومی مردم این استان هاست.

اکثر نسل‌های جوان ایرانی در سراسر کشور قادر به تکلم، خواندن و نوشتن فارسی که یکی از زبان‌های ملی کشور است، هستند و آن را در مدارس می‌آموزند.